Welkom op mijn puntje. Het zal hier voornamelijk gaan over automutilaite en mijn eetstoornis. Kan je daar niet tegen? Dan kan je beter gaan. Ik schrijf hier mijn gedachtes, en mijn leven op. Dat kan voor sommigen tigerend zijn. Zo, ik heb je gewaarschuwd.

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                          Proud                

 

 ik zit al een maand in een kliniek in amsterdam. Ik heb al een maand niet gesneden of gekotst. Al een maand eet ik normaal. Maar ik post dit omdat ik nu in bed lig en erachter ben gekomen dat ik dit niet vol hou. Echt, ik trek het niet meer. Schijt aan dat ik een voorbeeld voor anderen kan zijn. Ik kan dit niet. ik wil niet gelukkig zijn. Dat is eng en ik weet niet eens hoe dat moet. Ik wil gewoon alleen zijn. Helemaal alleen. Eenzaam. En vergaan van de pijn en het verdriet. Het liefst in het donker als dat kan d weer terug naar de hel want dit kan ik niet. En het klinkt geweldig, de worden geluk en liefde maar ik kan het niet aan, en niemand die het ziet.

Zondag 25 juli

Roken.

Volgens mij heb ik mijn toppunt van “stiekemigheid” nu wel bereikt. Eergister toen we in het hotel sliepen ben ik om 2 uur ’s nachts de hotelkamer uitgeslopen om stiekem een sigaretje te roken. Ik ging dood van de spanning, want ookk mijn moeder kon elk moment wakker worden. – zij slaapt namelijk heel erg ligt en bij elk geluiudje dat ze hoort kan ze opstaan en gaan kijken wat er aan de hand is. Dus zo zacht mogelijk probeerde ik de kamer uit te komen. Dan had je ook mijn broer die ziek was en om  het uur wakker werd en je had die kut hotelkamer deur die kraakte. Een maal op de gang liep ik op mijn tenen naar de deur van de brand trap. Want op dat tijdstip kan je het hotel niet ongezien uit komen en alles zit dan op slot.

De brandtrap deur maakte natuurlijk ook geluid als je die open klikte. Verdomme. Bij alles wat ik deed wachtte ik een paar seconden om te horen of er iemand kwam. Mijn ouders zouden zo boos worden als ze me betrapte. ’s Nachts je bed uitkomen is in hun ogen ook echt not done. Via de brand trap kwam ik op een soort balkon van andere mensen. Daar stak ik mijn peuk op. Doodsbang dat mensen me zouden horen en deenken dat er een dief aan de gang was.

Het was wel heerlijk om even wat frisse lucht te krijgen als je niet kan slapen. Toen ik weer op de hotel kamer was een tijdje later voelde ik me eigenlijk wel trots. Net zo trots als het me gelukt was om op een verjaardagfeestje te braken zonder dat iemand het door heeft. Ik had nooit gedacht dat het me zou lukken en ik had me allang voorbereid op een ruzie met mijn ouders nadat ze erachter kwamen. Maar dat ik gellukkig niet gebeurd J

Braken.

Nu ik het toch over stiekem dingeen doen heb, is er nog wel iets. Gster moesten we rijden van het hotel naar ons vakantie huisje. Het was meer dan vier uur rijden dus dat was wel een lange zit. In de auto had ik me overgeven aan de zak snoep van mijn broers en ongeveer een half pak kaakjes had ik naar binnen gegooid. Het was vreselijk om al die shit in mijn lichaam te hebben. Ik zei dat ik heel erg nodig moest plassen. Maarja, we reden in de middle of nowhere en een wc vinden zou echt nog heel lang duren. Dan maar wildplassen. Nog nooit gedaan trouwens. Het hele gezin stapte uit. Ik mocht niet alleen richting de bosjes lopen. En nu ben ik een meisje van 15 dus een beetje privacy mag ook wel vond ik. Dus ik ging plassen. Mijn gezin stond met de hond te spelen achter een hooibaal. Iemand hoefde maar even een stap op zij te zetten en te kijken en hij zou zien dat ik allang geplast had en nu eigenlijk stond te braken. Vreselijk bang was ik. Maar het eten moest eruit. Ik denk dat ik een lege maag iets belangrijker vond dan het risico. Want als iemand me gezien had, dan zou ik nu dikke problemen hebben. Maar gelukkig, heel erg gelukkig, is het goed gegaan.

Maar misschien is het jullie wel opgevallen dat ik even van punt 'verdwenen' was. Ik had me terug getrokken omdat ik me schaam voor mezelf. Ik ben dik en nog lelijker dan ik al was. Ik weeg 50 kilo, misschien wel 51 of 52 of.. oh god het zal toch geen 53 zijn?! Ik weet het niet. Ik heb geen weegschaal. Maar als ik er een had weet ik niet of ik er wel op zou durven staan. Denk het eigenlijk niet.

 

Het ging op een gegeven moment heel goed met het niet-snijden. Ik had het al minstens 3 weken volgenhouden ofzo. En ik vertelde alles aan mn psycholoog. Het ging goed, ik begon al heftige emoties te voelen (die ik altijd onderdrukte door te snijden) Maar toen.. ik weet niet eens meer precies waarom maar het ging helemaal mis. Ik snee een keer op een avond, helemaal niet met een reden of omdat er iets kuts gebeurd was. Maar ik denk gewoon omdat ik het zonder niet meer kon. Ik stond in de badkamer, klaar om te douchen. Ik had net getraind en iik moest opschieten want we gingen bijna eten. Ik pakte me mesje voordat ik de douche in stapte en ik sneed. Ik had het gevoel dat ik hard moest drukken omdat het mesje botter was dan wat ik altijd gebruikte. In het begin voelde ik wel even een hevige pijn maar op het laatst voelde ik niets meer. En toen ik mijn hand met het mesje weghaalde SCHROK IK ME DOOD. De wond was heel groot en had de vorm van een oog. er kwmaen vet bollen mijn been uit en overal waar ik keekzag ik bloed. Op de grond, in de douche op mijn handen, overal. In paniekl bele ik mijn psycholoog op en van haar moest ik naar de doktrer. en dat heb ik ook gedaan. Naar de spoedeisende hulp in het ziekenhuis. Het zijn 9 hechtingen geworden.

 

sindsdien is Het eigenlijk niet beter geworden.

En hoelanger ik van punt bleef hoe moeilijker het werd om de stap te zetten naar het internet. Ik word elkedag dikker en het ergste is dat het mn eigen schuld is. GODVERDOMME IK WORD GEK vn mezelf.

IK hoop snel weer ns wat van jullie te horen, en verte me hoe het met jullie gaat! I missed you!

 

Liefs

Ik schaam me dood. Niet alleen voor hoeveel ik vandaag eet, en hoeveel vet ik aan mijn lichaam heb zitten. Ik schaam me ook voor hoe ik ben. Voor wie ik ben en alles erop en eraan. Gewoon alles.

 

Vandaag was mijn stemming zo rond de nul. En wat ik dan kan doen zijn een paar dingen. Snijden, niets eten, suicidaal worden, heel veel eten of naar het park. Dat laatste heb ik vooral gedaan. Ja eerst begon de dag wel met vreten/braken/vreten/snijden maargoed. Het kon niet anders. Toen besloot ik dat ik niet de hele dag zo door wilde gaan dus deed ik iets wat de meeste mensen vast 'zielig'vinden.

Ik zette mijn capouchon op, mijn i-Pod in, hond aan de riem, sigaretten in de aanslag en zo vertrok ik naar het park. Helemaal in mezelf gekeerd. Lekker James Morrison in mijn oren, peuk in mijn mond, en een kut gevoel in mijn hele lichaam. Ja ik voelde me klote. Het hondje uitlatend liep ik naar 'het' veldje. En ja hoor in de verte zag ik al een paar mannen zitten. En volgens mij heb ik het nog nooit op punt verteld maar als ik eenzaam ben, écht eenzaam, dan zoek ik gezellige/aardige/simpele dakloze mannen in het park op. En ook vandaag heeft het me geholpen. Maargoed waar was ik gebleven.. Nou die mannen zaten daar dus en ik ging er bij zitten. We hebben gepraat over echt niets. En dat was juist zo leuk. Niet praten over problemen of moeilijke en gevoelige kwesties. Maar gewoon, over of je konijnen moet eten of niet. Het waren vier mannen of zo. Nog even een sigaretje en een joint geroken en toen weer huiswaarts. Het was gezellig. Ik weet niet waarom maar de zwervers zijn altijd blij als ze me weer zien. Ik weet niet waarom maar dan is hun dag weer goed. En soms lijkt het wel alsof ik de enige ben die doorheeft, dat ook daklozen gew'óne mensen zijn. En als ik bij ze zit dan zie ik altijd mensen langslopen en raar kijken. Ze voelen zich beter dan die mannen, menselijker ofzo. Maar ach ze moesten eens weten. Die mannen hebben ook hun problemen of dingen mee gemaakt. Het zijn niet lage figuren, onderaan de ladder. Het zijn mensen. Net zoals jij en ik.

 

Ik heb het ooit iemand verteld, dat ik met zwervers omga. Haar eerste reactie was: kijk wel uit hè, ze kunnen gevaarlijk zijn. Echt zo'n volwassen antwoord. Het was trouwens ook een volwassene. Maar ik vind het ook een dom antwoord. Want de bakker kan ook gevaarlijk zijn. Alles kan. Maar deze mannen doen geen vlieg kwaad. En zeker mij niet. Sterker nog, ze hebben me beloofd me te beschermen als ik lastig gevaalen zou worden in het park. 

 

Nou pas op hoor, zwrvers: een gevaarlijk soort.

 

Liefs Rose 

 

 

 

Het is vandaag 20 april. Voor mij een zinloze dag. Het was in één woord, kut. Het begon allemaal met een vreetbui. 's Ochtends, bij het ontbijt. Ik, domme ik, dacht dood simpel: ach ik kots het toch wel uit. En ik weet niet waarom maar om de één of andere reden lukt het dan nooit. Als ik té simpel denk, dan komt er niets uit. Jaja, god straft meteen. xD

 

Morgen heb ik weer een therapie. Jaja, dan mág ik een uurtje kletsen. Nee geen uur, nog niet eens. Het is drie kwartier. Nou wat ben ik blij.. Het is véél te weinig. Als ze mij willen helpen, dan is dit te weinig. Ik heb al gevraagd of ik niet vaker kan komen, of ik niet meer hulp kan krijgen. Het antwoord was 'nee'. Gewoon NEE. Ik oet er aar aan wennen zeggen ze. Nou lekker is dat. En nu heb ik helemaal geen zin meer in therapie. Als ze me niet verder willen helpen, ze mogen allemaal stikken. echt ik ben er klaar mee. Ik ben overal klaar mee. Vandaag was weer een zware dag. Ik heb gewoon nergens meer zin in. Ik heb geen zin om naar school te gaan, geen zin om te praten, geen zin om thuis te blijven, geen zin om na te denken , nergens zin in. Zelfs in snijden heb ik soms geen zin.

 

Eigenlijk heb ik geen zin meer om te leven. Maar als ik dat zeg dan moet ik van die psychologen aan de gang met het crisis plan en al dat gedoe. En daar heb ik ook geen zin in. Ik heb geen zin om tv te kijken, ook geen zin in lezen. Ik wil niet sporten en ik heb geen zin om ook maar ergens mijn best voor te doen.

Ik wil verdwijnen, dan hoef ik niets meer ytegen mijn zin in te doen. Geen teleurstellingen meer. En geen zelfhaat meer.

 

Over zelfhaat gesproken. Ik walg van mezelf. En niet alleen omdat ik lelijk dik en vies ben. Maar ook omdat ik niets kan en nergens voor ga. Ik ben futloos, heb nergens zin in en mijn lichaam is verminkt. Alles is verkloot. Het is vanaf nu officieel zinloos.

 

 

Nou niet erg genoeg voor meer dan drie kwartier praten met een vrouw ide mij niet belangrijk vind. Wat moet ik nog meer doen om te laten zien dat het niet goed met me gaat?! Ja, ik ben aangekomen en mijn gewicht is niet meer gevaarlijk laag. Maar dat wil niet zeggen dat het goed met me gaat. Iedereen kijkt alleen maar naar mijn lichaam. En dat ik niet meer verder wil boeit ze geen fuck. Ik haat het. Ik haat mijnleven en niemand die het ziet.

 

 

 

Liefs Rose

bedankt voor de lieve reacties op mijn plan om te gaan stoppen met snijden. En ik moet eerlijk toegeven, dat gaat hartstikke moeilijk. Zeker in combinatiie met te veel eten en dik zijn. Het is dus ook nog niet echt goed gelukt. Soms ben ik gewoon heel erg impulsief en dan wil ik niet naar oplossingen zoeken of naar afleiding. op zo'n moment wil ik snijden en niet geholpen worden, gewoon stoppen met therapie en mijn hele leven depressief blijven. Op zo'n moment kan niets me meer schelen. Ik noem het maar even een impuls moment. Die momenten heb ik tegenwoordig steeds vaker. Uit zo'n moment bestaat bijvoorbeeld ook een vreetbui, om het even iets duidelijker te maken.

 

Impulsiviteit is een kenmerk op de lijst met punten voor een borderline persoonlijkheidsstoornis. Ik schrok me dood toen ik het op internet ging opzoeken. Vandaag heb ik het ook aan mijn psychiater gevraagd. "Heb ik borderline?" Ze denkt dat die mogelijkheid er wel is. Binnenkort krijg ik misschien een vragenlijst, ik hoop dat er dan snel iets meer duidelijkheid is. Ik weet niet wat ik er van zou moeten vinden. Het klinkt gewoon zo heftig. En als er meer duidelijkheid is kan ik misschien ook beter geholpen worden. Nouja ik hoop het tenminste. Het zou eigenlijjk wel veel verklaren.

 

Ik hou jullie op de hoogte van mijn diagnose!

 

liefs Rose

 

 

 

Okay, ik schaam me dood maar vanochtend heb ik mijjn littekens geteld. Het zijn er 90. En dan heb ik het over de littekens die nooit meer weggaan, die paars zijn, die van echt diepe wonden komen. Met mijn behandelaar had ik het er gister over, over snijden. Ze zei dat ik moest stoppen, vanaf dat moment. Het zit namelijk zo: bij mijn therapie is er een zogehete comitment. Dat wilk zeggen dat je regels vastlegd en een contract maakt en die vervolgens ondertekent. En ja, natuurlijk staat er dat er niet gesneden mag worden. Want dat is immers deel van de behandeling. En als ik mijn comitment verbreek dan kan ik uit de therapie geknikkerd worden. En dan, ja dan ben ik weer bij af.

 

Er is inmiddles wel vastgesteld dat ik verslaafd ben. En bij elke verslaving is het een hel om er weer vanaf te komen. Ik zeg liever niet dat ik snijden zo geweldig vind, ik zeg liever dat ik mezelf soms MOET straffen. Dus dat wordt het meoilijkste: mezelf niet straffen terwijl dat wel heel erg nodig is. Ik vind dat ik de pijn verdien. ik vind dat littekens op mijn huid moeten. Ik vind dat ik het verdien om verminkt te zijn. En daar deed ik tot kort geleden heel erg mijn best voor.

 

 Mijn lichaam. Verminkt.

In de rubriek the cutter zal ik julllie op de hoogte houden van mijn strijd tegen hetgene wat al ruim een jaar erg vertrouwd is. ik zal schrijven wat ik voel denk en doe. Op het moment heb ik er weinig vertrouewen in. Ik kan het me gewoon niet voorstellen. Geen wonden meer op mijn lichaam. Das toch raar?

 

Liefs Rose

 

 

 

Er is iets vreselijks gebeurd. Een goede vriend van me die ook mijn buurjongen was iis gestorven. Ja, hij heeft zelfmoord gepleegd. Ik voel me zo klote, niet normaal. Klote en schuldig, ja zo voel ik me. Omdat ik zo egoistisch ben geweest en alleen maar met mezelf en men eigen problemen bezig was heb k hem helemaal geen aandacht gegeven. En ik heb hem niet laten weten hoeveel ik om hem geef. En nu is hij dood. Ik kan hem nooit meer laten voelen wat hij verdiend. Ik ben godverdomme te laat. Mijn vriend is dood en het is mijn schuld. Als ik hem niet afgewezen had toen hij zo verliefd op mij was, misschien was hij dan minder depressief. Of tenminste niet zó ongelukkig.

 

Hij moest altijd alles alleen doen. En het klinkt misschien gek maar ik vind het naar dat hij nu deze reis óók in zijn eentje moet maken. Ik ben geneigd om achter hem aan te gaan. Ook uit mn raam springen. Dan maken we samen de reis naar wat er ook bestaat. Dan zijn we samen. I hij niet allen en ik van dit leven af.

 

Godverdomme alles gaat fout. Waarom zo veel ellende? Niet normaal gewoon.

 

Liefs Rose